Teraz, po tylu latach, ludzie zaakceptowali swój los, a niektórzy byli nawet z niego zadowoleni. Ci głupcy bez problemu zgodzili się na tyranię silniejszych ras, aby spokojnie żyć. A do tego nie trzeba wiele. Wystarczy, że każdy dorosły, czyli osoba, która ukończyła szesnaście lat, raz w miesiącu odda krew, czym zadowoli krwiopijców, i będzie płacić podatki obejmujące ponad połowę swoich niskich zarobków, co usatysfakcjonuje futrzaki. Wtedy będzie mógł bez obaw prowadzić nijaką i pozbawioną jakiegokolwiek sensu egzystencję.
Czyli innymi słowy: nie wychylaj się, rób swoje, nie próbuj nawet samodzielnie myśleć. Tylko wtedy możesz przeżyć. Nie ma już osób, które pamiętają te stare, dobre, słoneczne czasy. Dla współczesnych ludzi to jest ich rzeczywistość, w której przyszło im żyć.
– Po co takie ostre słowa? – rzucił przymilnie.
– To sarkazm pourazowy – wyjaśniłem.
Wygrałem to starcie, ale wyszedłem z niego z ranami na ciele i duszy. Nikt nie wie, jak bardzo byłem przerażony, gdy dotarło do mnie, co się stało. Nie bałem się konsekwencji, ale tego, że wszystko to, co do tej pory brałem za bujdy i ostrzeżenia dziadka, okazało się prawdą.
Zbyt wiele osób straciło życie, abym ja, ten wybryk natury, mógł żyć. Moja rodzina poświęciła się, aby chronić niewinnego i nieświadomego dzieciaka. Lepiej ode mnie zdawali sobie sprawę, co się stanie, jak wpadnę w łapska pijawek lub futrzaków. W końcu jestem ich naturalnym wrogiem.
Jestem dość kościsty i połamiesz sobie na mnie te swoje kły – pomyślałem ironicznie. – Dlatego lepiej niczego nie próbuj. Moja krew jest wyjątkowa i podobno bardzo smaczna, ale szczerze ci to odradzam.
Czy nikt cię nie nauczył, cholerna pijawko, że jak się prowadzi, to powinno się patrzeć na drogę? Samochód zwolnił, ale to wciąż było bardzo niebezpieczne.
Nie jestem naiwny. Wiem, jak działa ten świat. Zbyt wiele widziałem i przeżyłem, co zmusiło mnie do nieustannej czujności. Wiem doskonale, że każdy jest inny, ale świadomość, że komuś mogłoby na mnie zależeć, jest dla mnie trudna do zaakceptowania.
Brak dokumentów to poważne przestępstwo. To o to im chodziło, gdy mówili, że muszą to zgłosić. Nie mam im tego za złe. Na ich miejscu też bym to zrobił, bo zgodnie z kolejnym bezsensownym punktem prawa wymyślonego dla ludzi, każdy człowiek musi posiadać przy sobie nadany mu przy urodzeniu dokument tożsamości, z przypisanym mu sześciocyfrowym numerem. Nie można go zgubić czy zniszczyć, dlatego niektórzy, aby tego uniknąć, tatuowali go sobie na ciele. Jakby nie patrzeć, ten numer jest wyznacznikiem tożsamości danego człowieka. Bez niego człowiek nie istnieje. Nie znajdzie pracy, nie ukończy szkoły. Tak jak ja.
Nie zmienię tego, kim jestem. Mimo że wielokrotnie próbowałem zachowywać się jak wszyscy wokół, to przynosiło to odwrotny skutek. Tak jak teraz. Grałem rolę słabego człowieczka i nawet zbytnio się nie broniłem, a i tak skończyło się tragicznie. To bez sensu. Nie warto już próbować, bo to niczego dobrego nie przynosi. Muszę po prostu pozostać sobą. Nie udawać kogoś, kim nigdy nie będę. I najlepiej będzie, jak zaszyję się gdzieś z dala od ludzi czy innych kreatur.
Nie jestem szlachetnym bohaterem bez skazy, o jakim czyta się w książkach. Nie interesują mnie inni ludzie, a jeśli już wyciągam do nich pomocną dłoń, to jest to z bardzo egoistycznych powodów. Robię to, aby udowodnić samemu sobie, że coś jestem wart, że nawet jeśli inni spisali mnie na straty, to nie poddam się tak łatwo i nadal będę żył na przekór wszystkim, bez względu na to, ile bólu będzie mnie to kosztować.
Niewiele o mnie wiedział, a ja niechętnie zdradzałem fakty o sobie czy mojej rodzinie. To jasne, że mam przed nim sporo sekretów, które on z przyjemnością by poznał, ale nigdy do tego nie dopuszczę.
Za dobroć nie wolno odpłacać się przemocą czy nienawiścią. Nie chciałem, aby człowieka, który niespodziewanie okazał mi wiele serca, spotkało coś złego. Dlatego bez żalu zniknąłem z jego życia.
Dziadek wielokrotnie mi o tym mówił, abym nie zapomniał tego, że nigdy nie będę jak inni ludzie. W wyniku wydarzeń, których nikt nie potrafił pojąć, stałem się tym, kim jestem. Od urodzenia zostałem napiętnowany łatką odmienności.
To dość irracjonalne uczucie patrzeć na swój własny grób, ale to wszystko tłumaczyło. Moje imię umieszczone na kamiennym krzyżu wyjaśniało fakt, że nie mam nadanego numeru identyfikacyjnego, że nie chodziłem do szkoły, że nie oddaję krwi, że nie mam pracy. Ja po prostu nie istnieję. Umarłem razem z moją matką, gdy wydawała mnie na świat.
Śmierć ojca była kolejną z tragedii, jakie dotknęły naszą rodzinę. I choć nie mam o nim zbyt wielu wspomnień, ale z tych strzępków i opowieści dziadka wiem, że to był bardzo miły, spokojny człowiek, którego zupełnie załamała śmierć żony i robił wszystko, aby chronić syna.
Oczy. To dzięki nim ten pieprzony futrzak domyślił się, że chodzi o mnie.
Nie wypowiadam swoich opinii głośno, bo różnią się one od opinii większości i zostałbym zakrzyczany. Lata temu podzieliłem się pewnym drobnym spostrzeżeniem ze znaną mi osobą. Zostałem szybko ustawiony do pionu. Nie powinienem być tak krytycznie nastawiony do świata i ludzi. Nie mam racji, dostrzegając tylko to, co złe. Ten świat nie jest tak okrutny, jak twierdzę. Gadaj zdrów. Nie jestem krytyczny. Patrzę na wszystko logicznie i racjonalnie, poza tym rację ma ten, kto żyje. Ja całkiem nieźle się miewam, a on, no cóż… Nie ma go już wśród nas.
Dlatego przestałem się przejmować. To nie ma sensu. To i tak nic nie da, a tylko niepotrzebnie stracę energię. Ludzie nie chcą słuchać głosu rozsądku, a ja nie jestem Don Kichotem, aby porywać się na walkę z wiatrakami.
Dlaczego nie mogą zostawić mnie w spokoju? Na niczym innym mi nie zależy, tylko na tym, aby żyć tak, jak żyłem do tej pory, unikając wszystkich i chowając się w mroku. Mając za towarzystwo tylko ciszę i własne wspomnienia.
|
LUB ZOBACZ WIĘCEJ:
|